Όσοι είδαν στην "αραβική άνοιξη" ένα πρότυπο λαϊκής εξέγερσης, πρέπει να παραδεχτούν είτε τη βαθιά άγνοιά τους για όσα εκτυλίσσονται στις ισλαμικές χώρες, είτε την αφέλεια και την επιπολαιότητα με την οποία κρίνουν συχνά τα κοινωνικά και πολιτικά γεγονότα. Έτσι κι αλλιώς, οι ελπίδες -οι μάταιες ελπίδες- διαψεύδονται: η Δύση τρομάζει, δικαίως, μπροστά στην επέλαση των βαρβάρων εξ' ανατολών.
Παρά την "ειρηνιστική" πολιτική της, που μεταφράστηκε σε ανοχή στις δικτατορίες του αραβικού κόσμου, βρίσκεται μπροστά σε κραυγές και σφαγές που δεν οδηγούν σε κανενός είδους δημοκρατία: στην Αίγυπτο, στη Συρία, στην Τυνησία, στη Λιβύη, η "αραβική άνοιξη" ξεχάστηκε: ιμάμηδες αντικαθιστούν στρατιωτικούς- μαριονέτες και δυνάστες αιμοσταγείς και γελοίους. Η φιέστα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων δίνει τη θέση της σ' ένα εθνικιστικό και θρησκευτικό τέλμα όπου ακινητοποιούνται οι καλές προθέσεις των politically correct, οι οποίοι θεωρούν κάθε "λαϊκή εξέγερση" επαναστατική ευκαιρία, κάθε φτωχό και εξαθλιωμένο άνθρωπο εν δυνάμει επαναστάτη, κάθε έξαλλο όχλο επαναστατική δύναμη και υλικό.
